In 1797 verovert Napoleon Venezia waardoor er na elfhonderd jaar een eind komt aan de langst bestaande vrije republiek ter wereld. Ludovico Manin, de laatste doge van Venezia, zwicht voor Napoleons dreigement dat hij de stad zal verwoesten en legt zijn ambt neer. Een paar maanden later al verkwanselt de generale francese, Franse generaal, de dogestad aan zijn erfvijand Oostenrijk.



Het verhaal van de laatste doge wordt verteld door zijn vertrouwelinge Barbara, een joods meisje uit Constantinopel dat als weeskind door Ludovico’s ouders in de familie werd opgenomen. Barbara wordt Ludo’s speelkameraadje en dienares, en later zelfs zijn minnares. Ze voedt en verzorgt hem, ze kent zijn dromen en zijn wanhoop. Barbara spreekt over de tijd van ongeëvenaarde schoonheid, die ook een tijd van broosheid is. Bellini en Bellotto, Monteverdi en Vivaldi, carnevale en Canal Grande vormen het decor van haar verhaal in ‘De laatste doge van Venetië’.




Joost Divendal schreef diverse boeken over Venetië, zoals ‘Passie voor Venetië’ en ‘Nicolosia, Giovanni Bellini en zijn Venetiaanse model’. Voor deze roman verdiepte hij zich in tal van publicaties over Venetië en Ludovico Manin.





Paperback, 199 Pagina's